zeefdruk

Principe van zeefdrukken is feitelijk eenvoudig. Een stuk fijn gaas van zijde, polyester of staal wordt over een raamwerk gespannen. Het aldus ontstane (zeefdruk)raam wordt vervolgens (veelal) voorzien van een lichtgevoelige laag die vervolgens als een positieffilm wordt belicht. De op het positief aanwezige donkere vlakken worden bij het ontwikkelen weggewassen zodat er inktdoorlatende plekken op het zeefdrukraam ontstaan. Men brengt vervolgens inkt (of soldeerpasta) op het raam aan en smeert deze met behulp van een rakel uit, waardoor de vorm van de sjabloon op het te bedrukken voorwerp (de beelddrager) wordt afgedrukt. Deze techniek kan herhaald worden met verschillende kleuren en vormen die naast elkaar of over elkaar worden gedrukt. Het principe lijkt eenvoudig maar is het in de praktijk zeker niet. Juist doordat zeefdrukken op vrijwel elk materiaal mogelijk is, maakt het extra ingewikkeld omdat elk materiaal unieke eigenschappen heeft. Bovendien vraagt elke beelddrager een andere inktsoort. Nylon kan dus niet met papierinkt worden bedrukt maar omgekeerd kan het juist wel weer. Zeefdrukinkt is perfect dekkend, zelfs op donkere beelddragers. Dit in tegenstelling tot vlakdruk, hoogdruk en diepdruk, waarbij altijd transparante inkten gebruikt dienen te worden. Zeefdrukken lijkt op de klassieke stenciltechniek, waarbij de inkt eveneens door kleine gaatjes in de drukvorm (het stencil) heen op papier wordt geperst.



Sorteer op:

Resultaten 1 - 6 van 10