Lamorinière, Jean-Pierre-François .

Jean-Pierre-François Lamorinière (naamvariant: Frans Lamorinière, Jean Pierre François De Lamorinière, Jan Pieter Frans Lamorinière) werd op 20 april 1828 in Antwerpen geboren en overleed daar ook op 3 januari 1911.

Hij was landschapsschilder en daarnaast ook aquarellist en graficus.

Aanvankelijk schilderde hij bergachtige landschappen in de Ardennen.

Tijdens zijn verblijf in Barbizon werd hij aangetrokken tot het realisme.

Als kunstenaar was hij ook actief in Engeland, Duitsland, Frankrijk en Nederland.

Hij verbleef hierna nog in Engeland (Burnham), Nederland ( Walcheren), Duitsland en Frankrijk. Verder schilderde hij vooral in de Kempen (Genk), de Hoge Venen, Putte en Kalmthout (wordt nu natuurreservaat van Kalmthoutse Heide genoemd).

Hij bracht er de pittoreske plaatsen op doek. De vele aspecten van het landschap gaf hij met een bijna topografische nauwkeurigheid weer. Hij behoorde tot de realistische school van de landschapskunst.

Lamorinière werd in 1880 lid van de Vereniging voor Antwerpse Etsers.

Hij gaf onder andere privéles aan Frans Van Kuyck (zijn neef), Alfred Elsen, Auguste de Lathouwer en Joseph Van Luppen.

Rond de eeuwwisseling werd hij blind en kon vanaf dat moment niet meer schilderen.

Vermeld in GND, ISNI, ULAN, VIAF, Worldcat, Bénézit, Eemans, Witt Checklist, Flippo, Berko.